Bahaya Kimpalan Laser

Kerosakan yang disebabkan oleh cahaya terutamanya disebabkan oleh kesan suhu dan tindak balas fotokimia yang disebabkan oleh penyerapan tenaga, yang menyebabkan kerosakan biologi. Mod utama kerosakan bergantung pada panjang gelombang cahaya dan tisu yang terdedah. Untuk bahaya laser, punca utama kerosakan adalah disebabkan oleh pengaruh suhu, dan bahagian utama kerosakan adalah mata dan kulit.

Lokasi kecederaan pada mata secara langsung berkaitan dengan panjang gelombang sinaran laser. Untuk sinaran laser yang memasuki mata:

1. Panjang gelombang hampir ultraungu (UVA) 315-400 nm, kebanyakan sinaran diserap dalam kanta mata, kesannya tertangguh, dan masalah (seperti katarak) mungkin tidak berlaku selama beberapa tahun.

2. Ultraviolet jauh (UVB) 280-315 nm dan (UVC) 100-280 nm, kebanyakan sinaran diserap oleh kornea. Jika dos yang cukup tinggi diserap, ia boleh menyebabkan keratoconjunctivitis, yang dipanggil buta salji dan mata kimpalan.

3. Kebanyakan sinaran yang boleh dilihat (400-760 nm) dan inframerah dekat (760-1400 nm) dihantar ke retina, dan pendedahan berlebihan boleh menyebabkan rabun kilat atau lecur retina dan lesi.

4. Inframerah jauh (1400 nm-1 mm) kebanyakan sinaran dihantar ke kornea, pendedahan berlebihan kepada panjang gelombang ini boleh menyebabkan luka bakar kornea.

---

Luka terbakar terma (lesi) pada mata disebabkan apabila aliran darah ke lapisan koroid, yang terletak di antara retina dan sklera, gagal mengawal beban terma retina. Penglihatan di luar julat kabur.

Walaupun retina boleh membaiki kerosakan kecil, kerosakan besar pada kawasan makula retina boleh mengakibatkan penglihatan atau buta sementara, atau kehilangan penglihatan. Kerosakan fotokimia pada kornea daripada cahaya UV boleh menyebabkan photokeratoconjunctivitis (sering dipanggil kilat pengimpal atau buta salji). Keadaan yang menyakitkan ini boleh bertahan selama beberapa hari dan orang itu boleh berasa sangat lemah. Pendedahan jangka panjang kepada sinaran UV boleh menyebabkan katarak terbentuk dalam kanta.

Tempoh pendedahan juga merupakan punca penting kerosakan mata. Contohnya, jika laser adalah panjang gelombang yang boleh dilihat (400 hingga 700 nm), kuasa pancaran kurang daripada 1.0 mW, dan masa pendedahan kurang daripada 0.25 saat (masa tindak balas anafobik), retina tidak akan rosak oleh pendedahan pancaran yang berpanjangan. Kelas 1, 2a, dan 2 (lihat nota untuk pengelasan laser) laser termasuk dalam kategori ini dan oleh itu secara amnya tidak menyebabkan bahaya retina. Malangnya, pemerhatian pancaran atau spekular pada laser Kelas 3a, 3b atau 4 dan pantulan meresap daripada laser Kelas 4 boleh menyebabkan kerosakan sedemikian disebabkan oleh kuasa pancaran yang berlebihan, dalam kes sedemikian, tindak balas fotofobik 0.25 saat tidak tidak mencukupi untuk melindungi mata daripada kecederaan.

Untuk laser berdenyut, tempoh nadi juga mempengaruhi kemungkinan kecederaan mata. Denyutan dengan tempoh kurang daripada 1 ms tertumpu pada retina menyebabkan transien akustik yang menyebabkan kerosakan tambahan yang teruk dan pendarahan di samping kerosakan haba yang dijangkakan. Hari ini, banyak laser berdenyut mempunyai tempoh denyutan kurang daripada 1 picosaat. Piawaian ANSI Z136.1 Institut Piawaian Kebangsaan Amerika mentakrifkan pendedahan yang dibenarkan (MPE) yang boleh diterima oleh mata apabila tiada kerosakan mata dijangka (di bawah keadaan pendedahan yang ditentukan). Jika MPE melebihi, mungkin terdapat peningkatan kemungkinan kecederaan mata.

Khususnya, perlu diingatkan bahawa kerosakan retina laser boleh menjadi teruk disebabkan pembesaran jarak fokus mata (keuntungan optik) kira-kira 100,000 kali, kerana ini bermakna sinaran 1 mW/cm2 memasuki mata akan meningkat secara berkesan kepada 100 W/cm2

---

PENTING: JANGAN LANGSUNG OLEH MANA-MANA ​​SINAR LASER DALAM SEBARANG KEADAAN! Di samping itu, penjagaan perlu diambil untuk mengelakkan pantulan pancaran laser ke dalam mata, supaya kesakitan yang disebabkan oleh kerosakan mata dan juga risiko buta dapat dielakkan.