جوشکاری فولاد نورد گرم و نرمال شده

فولاد نورد گرم و نرمال شده در فولادهای سازه ای کم آلیاژ با استحکام بالا و فولاد ساختاری آلیاژی با محتوای کل عناصر آلیاژی کم و کسر جرمی کربن به طور کلی کمتر از 0.25٪ است. بنابراین، در کل، جوش پذیری بهتر است. سطح مقاومت عمومی فولاد نورد گرم نسبتاً کم است، مانند Q295 (09MnV)، Q295 (09MnNb)، Q295 (12Mn) و غیره. قابلیت جوشکاری نزدیک به فولاد کم کربن است. با این حال، با افزایش سطح استحکام، جوش پذیری به تدریج بدتر می شود، مانند 18MnMoNb، 14MnMoV و سایر فولادهای نرمال شده، که نیاز به برخی اقدامات فرآیندی برای جوشکاری دارند.

---

این نوع فولاد به طور کلی تا زمانی که محتوای C، S و P از حد استاندارد فراتر نرود و جداسازی محلی ایجاد نکند، مشکل ترک داغ را ندارد و در عین حال C، S و P در فلز جوش به شدت کنترل می شود.

اما به دلیل افزودن مقدار معینی از عناصر آلیاژی در فولاد، تمایل به سخت شدن فولاد افزایش می‌یابد و مشکلات ترک سرد وجود دارد. به خصوص برای فولادهایی با سطوح مقاومت بالاتر مانند 18MnMoNb، 14MnMoV و غیره تمایل به ترک سرد نسبتا زیاد است. ترک سرد تولید شده به طور کلی ترک خوردگی تاخیری است، بنابراین جوشکاری نیاز به کنترل دقیق هیدروژن در جوش، سرعت سرد شدن اتصال و محدودیت اتصال دارد.

در این نوع فولاد، فولاد نورد گرم حاوی عناصر تشکیل دهنده کاربید نیست یا فقط دارای مقدار کمی است و به ترک خوردگی حرارت مجدد جوش حساس نیست. برای فولاد نرمال شده حاوی عناصر تشکیل دهنده کاربید قوی، تمایل به گرم کردن مجدد ترک وجود دارد. اما حساسیت به ترک خوردگی حرارتی به سیستم آلیاژی فولاد مربوط می شود، به عنوان مثال، فولاد نرمال شده Q420 (15MnVN)، اگرچه حاوی عنصر تشکیل دهنده کاربید قوی V است، اما عملکرد تولید نشان می دهد که به ترک خوردگی مجدد حساس نیست.

هنگامی که فولاد نورد گرم و نرمال شده دارای ورقه سولفید یا آخال سیلیکات چند لایه در امتداد جهت نورد یا آخال های متراکم آلومینا در همان صفحه باشد، این نوع فولاد به پارگی لایه ای نیز حساسیت دارد.

---

شکنندگی مفصل عمدتاً در دو بخش تولید می شود: منطقه فوق گرم و دمای گرمایش منطقه پیری 200 ~ 400 ℃.

شکنندگی ناحیه فوق گرم، برای فولاد نورد گرم، عمدتاً توسط رشد جدی دانه ها، و تولید بافت فوق گرم (مانند Weissite) ناشی از، بنابراین، هنگام جوشکاری فولاد نورد گرم، سعی کنید از ورودی گرمای بیش از حد جوشکاری استفاده نکنید. برای فولاد نرمال شده، مشکل شکنندگی ناحیه فوق گرم عمدتاً مربوط به انحلال فاز بارش و رشد دانه است. جوشکاری، اگر گرمای ورودی بیش از حد بزرگ باشد، ماده اصلی در حالت عادی توزیع پراکنده TiC، VC، VN در آستنیت حل می شود، به طوری که پلاسما این ترکیبات نقش رشد دانه آستنیت را مهار می کند تا حد زیادی ضعیف شود، به طوری که دانه ناحیه فوق گرم به طور قابل توجهی رشد می کند. و با توجه به درشت شدن دانه ناشی از افزایش پایداری آستنیت، منطقه فوق گرم در خنک کننده، بلکه آسان برای تولید بر روی بینیت، عناصر گروه MA و سایر سازمان های بزرگ ترد، در نتیجه باعث می شود منطقه فوق گرم به طور جدی شکنندگی شود. بنابراین، به طور نسبی، حساسیت فوق گرمای فولاد نرمال شده بیشتر از فولاد نورد گرم است.